Trabzonspor ve Kulüpler Birliği Vakfı başkanı Ahmet AĞAOĞLU’ na Ukraynalı sporcuların Trabzon’a getirilmesi konusunda Milliyet Gazetesi yazarı Cemal Ersen’den övgü geldi. Ersen bugünkü yazısında 1993 yılındaki Bosna savaşından dramatik örnekler vererek kaleme aldığı köşesinde Trabzonspor’un Beşiktaş maçına da vurgu yaparak ‘Bu kadar erteleme yeter’ dedi. 

Bosna’dan Kiev’e uzanan dram!

Sene 1993. Aylardan mayıs. Tüm dünyanın gözüne perde inen Bosna savaşı yaşanıyor. Binlerce çocuk ve insan katliama uğruyor.

Türkiye askeri yardımlarının dışında bir hamle daha yapıyor. Amaç, Bosna’daki sporcuları tahliye etmek.

Niye seçildiğimi hâlâ bilmiyorum. Gururla söylüyorum dedem Sarayova’lı idi, o topraklara gitmek gurur verdi bana.

Milliyet gazetesinden ben, Hürriyet’ten meslektaşım Serdar Uluer, operasyona tanıklık için davet ediliyoruz.

Sabaha karşı Esenboğa havaalanındayız. Yanımızda sadece fotoğraf makineleri ve kişisel eşyalarımız var.

Kimliklerimiz sorgulanıyor, üzerimize çelik yelekler giydiriliyor, kurşun geçirmez miğferler veriliyor ve 200 kişiyi alabilecek askeri kargo uçağına biniyoruz.

Yaklaşık 3 saat süren bir yolculuktan sonra Bosna havaalanına iniyoruz. İstihbarata göre, bir saat sonra aralarında yaralı da olan 150 civarında sporcuyu alıp, Türkiye’ye döneceğiz.

Can güvenliğimiz için dışarı çıkmamıza izin verilmiyor. Sadece kuyruk kapısı açılıyor ve hasarlı alanın fotoğraflarını çekiyoruz.

Bir süre sonra rütbeli subay yanımıza gelip “hadi gidiyoruz” diyor.

Savaş yol keser!

“Neden, sporcular nerede?” sorusunu yöneltiyoruz.

“Sırplar yolu kesmiş, kafileye izin vermemişler, dönmeliyiz” karşılığını veriyor.

Büyük bir hayal kırıklığı. Habercilik batsın, cehennemden çıkarılacak canlara ulaşamamanın üzüntüsü alıyor Serdar ve beni.

Trabzonspor'da sakatlık yaşayan oyunculardan iyi haber gelmeye başladı! Trabzonspor'da sakatlık yaşayan oyunculardan iyi haber gelmeye başladı!

Çok uçak yolculuğu yaptım. Lakin böyle bir kalkış görmedim.

Komutan “kemerlerinizi sıkı bağlayın, gidiyoruz” dediğinde anlamamıştım.

Koca makine birkaç yüz metre hız aldıktan sonra burnunu dikip havalandığında tir-tir titrediğimi anımsıyorum.

Yarım saat sonra yanımıza geldi bizi yatıştırmaya çalışan rütbeli; “Böyle çıkmak zorunda idik, Sırp füzelerinden korunmak için zor bir manevra yaptık.”

Helal olsun Ağaoğlu’na

Aradan 20 yıl geçti. Savaş; kan demek, gözyaşı ve acı demek. Masumların ölümü demek.

Şimdi aynı dram Ukrayna’da yaşanıyor. Sebebi kimse, lanet olsun hepsine.

Dün akşam Trabzon’a bir uçak indi. Ukrayna’da yaşayan 155 altyapı sporcusu, savaş batağından çıkarıp ülkemize kavuştu.

Talep Ukrayna federasyonundan geldi, Kulüpler Birliği anında olumlu yanıt verdi. Önce otobüslerle Polonya’ya taşındılar, sonra özel bir havayolu şirketi ile Türkiye’ye geldiler.

Trabzonspor Kulübü Başkanı Ahmet Ağaoğlu’nu selamlıyorum. Operasyonda büyük emeği var. Soluksuz bir senaryonun metin yazarı oldu.

Ayrıca Ukrayna büyükelçimiz ve kardeşlerimizi sahiplenen kulüplere de teşekkürler.

Biliyor musunuz? Biz yüreği, vicdanı büyük bir ulusuz. Yeter ki mazlum olsunlar, sığınmacı değil!

Bosna’dan Kiev’e uzanan bir hikaye paylaştım sizinle!

Umarım bir gün içinde “şiddet” sözcüğü geçmeyen güzel anıları da dile getiririm...

Bu kadar erteleme yeter!

Rizespor yenilgisinden sonra Trabzonspor Teknik Direktörü Abdullah Avcı şampiyonluğa işaret ederek, “bir hafta erteledik” demişti.

Bu kadar puan farkının verdiği özgüvenle ne söyleyecekti ki? Yarın Beşiktaş maçı var. Bordo-mavili ekibin aldığı krediyi doğru kullanması gerek. Tamam; futbolda her sonuç kabul görür. Ancak, Trabzonspor yarın kaybederse “psikolojisi” bozulur. Bünye kaldıramaz. Panik başlar. Geçmişteki acı deneyimler konuşulur.

Trabzonspor camiası 38 yıllık özlemden söz etmiyor. 2010-11 sezonunda uğradığı haksızlığa işaret ederek, çifte şampiyonluğu kutlama hazırlığı yapıyor. Bozmayın ağzının tadını!